• Niedziela, 22 września 2019r.

Diagnoza stożka rogówki

Jedną z najczęstszych chorób rogówki jest stożek rogówki. Schorzenie polega na powstaniu zmian w strukturze rogówki prowadzących do zniekształcenia jej naturalnego kształtu. W wyniku choroby rogówka staje się coraz cieńsza, a z powodu stopniowego uwypuklania jej kształt zaczyna przypominać charakterystyczny stożek. Pojawiająca się tym samym nienaturalna krzywizna rogówki prowadzi do wystąpienia problemów z widzeniem. Stożek rogówki w większości przypadków dotyczy obydwu oczu. Jak wygląda postępowanie diagnostyczne w przypadku stożka rogówki?

Stożek rogówki – objawy

Objawy występujące w przebiegu stożka rogówki dotyczą pojawienia się problemów ze wzrokiem. Osoby, u których rozwija się to schorzenie, najczęściej skarżą się na postępujące pogorszenie widzenia. Jednocześnie pacjenci często zwracają uwagę na uciążliwe swędzenie, pieczenie i zaczerwienienie oczu. U niektórych osób może ponadto wystąpić nadwrażliwość na światło. Ze względu na postępujące pogorszenie wzroku, osoby ze stożkiem rogówki mają duże problemy z widzeniem po zmroku. U części osób pojawia się również rozmywanie się obrazu i zacieranie kształtów przedmiotów. W zaawansowanych stadiach choroby stożkowi rogówki towarzyszy silny ból i intensywne zamglenie widzenia.

Stożek rogówki – diagnoza

Diagnostyka stożka rogówki opiera się na trzech zasadniczych etapach. Pierwszym z nich jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu z pacjentem. W trakcie wywiadu lekarz gromadzi materiał nie tylko na temat samych objawów, lecz także na temat przebytych do tej pory chorób i innych dolegliwości. Podczas rozmowy przeprowadza się również wywiad rodzinny dotyczący chorób wzroku w rodzinie pacjenta. Po zakończeniu wywiadu wykonywana jest seria specjalistycznych badań. Pierwszym badaniem jest zwykle ocena ostrości wzroku do dali. Następnie przystępuje się do innych badań, m.in. retinoskopii, keratometrii i badania w lampie szczelinowej. Wszystkie badania są nieinwazyjne, a czas ich wykonania to kilka do kilkunastu sekund. Jeśli przypuszczenia lekarza się potwierdzą i u pacjenta faktycznie zostanie wykryty stożek rogówki, kolejnym etapem jest ocena stopnia zaawansowania choroby. W tym celu wykonywane jest badanie zwane topografią rogówki. Nie każdy gabinet okulistyczny jest wyposażony w urządzenie do przeprowadzania topografii rogówki. Dlatego warto wybrać taki, który posiada wszelkie potrzebne urządzenia diagnostyczne.

Wczesna diagnostyka

W przypadku stożka rogówki kluczowe znaczenie ma jak najszybsze wykrycie choroby. Rozwój choroby często rozciąga się na 10-20 lat, po którym to czasie następuje zatrzymanie. Przebieg choroby bywa różny – od zmian utrzymujących się na stałym poziomie, przez pojawianie się okresowych pogorszeń, aż po najbardziej skrajną postać prowadzącą do pęknięcia błony Descemeta, czyli blaszki granicznej wewnętrznej rogówki. Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza, tym większe szanse na powrót pacjenta do zdrowia

Share :

Może Cię zainteresować

Skąd się bierze stożek rogówki?

Stożek rogówki (z łac. keratoconus) to schorzenie, tóre dotyka dziś wielu osób. Szczególnie często występuje u...